• Washington DC
Ikut kami:

Jalan Menuju Genosid Uyghur Dipercepatkan Selepas Pembantaian Ürümqi

  1. Home
  2. Laporan
  3. Jalan Menuju Genosid Uyghur Dipercepatkan Selepas Pembantaian Ürümqi

Abdulhakim Idris: Daripada sini.

Peristiwa pada 5 Julai 2009 di Ürümqi bukanlah satu kebangkitan etnik yang mengejut seperti yang didakwa oleh negara China, tetapi satu perpecahan penentu di mana kejuruteraan kolonial selama setengah abad bertembung dengan aparatus keselamatan digital yang baru disatukan.

Di tengah-tengah keganasan struktural ini adalah ketidaksamaan ekonomi yang dihasilkan oleh Kor Pengeluaran dan Pembinaan Xinjiang (XPCC), yang juga dikenali sebagai Bingtuan, yang memonopoli tanah boleh tani dan sumber alam di Turkistan Timur, yang secara rasmi dinamakan oleh China sebagai Wilayah Autonomi Uyghur Xinjiang (XUAR).

Melalui sistem ini, hak masyarakat Uyghur telah dirampas di tanah air sendiri dan mereka dipindahkan ke kilang-kilang di timur China melalui program “pemindahan buruh” secara paksaan. Aparatus pengawasan — yang diuji dan diperhalusi sekitar Sukan Olimpik Beijing 2008 — menyediakan infrastruktur teknologi untuk kawalan mikro dan kriminalisasi populasi Uyghur yang tertindas ini.

Demonstrasi Ürümqi — yang dicetuskan oleh pembunuhan pekerja Uyghur di Shaoguan dan bermula sebagai tuntutan keadilan secara aman — menjadi detik penting pertama di mana negara mengerahkan doktrin keselamatan ini dengan kekerasan yang membawa maut.

Oleh itu, pembantaian Ürümqi bukan sekadar penindasan terhadap protes hak sivil; ia menandakan titik sejarah di mana kolonialisme ekonomi Bingtuan dan sistem keselamatan pasca-2008 bertembung untuk menyediakan asas bagi sistem tahanan besar-besaran dan genosid hari ini.

XPCC Sebagai Senjata Ekonomi Sistem Kolonial

Untuk memahami pembantaian Ürümqi, pertama sekali kita perlu menghadapi dasar asimilasi dan genosid yang dibangunkan secara sistematik oleh Parti Komunis China (PKC) di Turkistan Timur selama enam dekad.

Dasar-dasar ini membentuk infrastruktur tatanan kolonial yang komprehensif yang direka untuk melemahkan ekonomi komuniti Uyghur, Kazakh, Kyrgyz, dan etnik Turkik yang lain di tanah air nenek moyang mereka. Sistem ini tidak muncul secara spontan. Walaupun masyarakat Uyghur tunduk kepada dasar asimilasi PKC, kehidupan ekonomi mereka yang telah lama bertapak telah dipinggirkan melalui kejuruteraan negara yang sengaja dan kejam. Instrumen institusi bagi proses ini ialah XPCC atau Bingtuan.

XPCC telah ditubuhkan pada tahun 1954, sejurus selepas Parti Komunis China mengukuhkan kawalan ke atas wilayah Uyghur. Pada mulanya dianggotai oleh tentera yang telah bersara, kemudian ditambah dengan tahanan politik yang dipindahkan dari timur China dan orang awam etnik Han yang dikerah, XPCC berkembang sepanjang dua landasan utama: pengurusan ekonomi dan kawalan tentera.

Organisasi ini berfungsi sebagai sebuah negara di dalam negara, mengekalkan mahkamah, polis, sekolah, hospital, dan bandar mereka sendiri. Ia tidak tertakluk kepada kerajaan wilayah tetapi melapor terus kepada Beijing.

Semasa Bingtuan berkembang dengan mengambil alih tanah Uyghur, ia menubuhkan bandar-bandar sendiri dan menempatkan migran etnik Han dari pedalaman China di sana. Penghijrahan tajaan negara ini menyumbang kepada penurunan ketara dalam perkongsian populasi Uyghur di wilayah tersebut.

Pada tahun 1949, etnik Han membentuk kira-kira 6 peratus daripada jumlah penduduk Turkistan Timur, manakala Uyghur merangkumi kira-kira 75 peratus. Menjelang tahun 2009, etnik Han menyumbang lebih daripada 40 peratus, manakala perkadaran Uyghur telah jatuh di bawah 45 peratus. [1] XPCC berkhidmat sebagai mekanisme institusi utama untuk kejuruteraan demografi ini, menyediakan perumahan bersubsidi dan peluang pekerjaan kepada migran Han sambil menyekat akses penduduk peribumi Uyghur kepada tanah, pekerjaan, dan kebajikan sosial.

Impak ekonomi Bingtuan mencipta ketidakseimbangan yang mendalam berkaitan dengan struktur etnik wilayah tersebut. Dalam tempoh sejurus sebelum tahun 2009, Bingtuan menyumbang kira-kira 17 peratus daripada KDNK wilayah Uyghur. Ia menjalankan kawalan pentadbiran ke atas kawasan seluas kira-kira 80,000 km² dan kira-kira 1.33 juta hektar tanah boleh tani. Melalui kawalannya terhadap sumber air, XPCC menubuhkan penguasaan berkesan ke atas kelestarian hampir satu pertiga daripada semua tanah pertanian di wilayah tersebut. Organisasi itu juga mengimport beratus-ratus ribu pekerja etnik Han setiap tahun sebagai pemetik kapas bermusim. [2]

Dasar Pekerjaan yang Diskriminatif

Bagi masyarakat Uyghur sebelum tahun 2009, pengalaman harian paling langsung mengenai dasar kolonial adalah pengecualian struktural daripada ekonomi formal.

Amalan pengambilan pekerja Bingtuan membentuk sistem keistimewaan etnik yang didokumenkan. Sebagai contoh, pada tahun 2009, XPCC mengiklankan 894 jawatan perkhidmatan awam, di mana 744 daripadanya dikhaskan untuk pemohon etnik Han. Hanya sebilangan kecil jawatan yang terbuka kepada calon Uyghur. Semua pemohon dikehendaki menduduki ujian kemahiran bahasa Mandarin, satu keperluan yang sengaja meletakkan calon Uyghur dalam kedudukan yang rugi disebabkan oleh dasar pendidikan PKC di wilayah tersebut. [2] [3]

Diskriminasi ini tidak terhad kepada institusi XPCC sahaja. Analisis mengenai pengumuman pengambilan perkhidmatan awam di wilayah Uyghur mendapati bahawa 72 peratus daripada kekosongan jawatan kerajaan dikhaskan untuk pemohon Han pada tahun 2013. Sektor kerajaan, termasuk kesihatan, perbankan, dan tenaga, beroperasi secara berkesan melalui amalan pengambilan pekerja yang memihak kepada calon Han. [4]

Kehilangan mata pencarian pertanian akibat rampasan tanah oleh XPCC, dinafikan pekerjaan yang layak dalam sektor formal, dan disekat secara sistematik daripada lesen perniagaan serta pinjaman bank berdasarkan syarat yang dinikmati oleh rakan sejawat Han, masyarakat Uyghur hanya ditinggalkan dengan pilihan ekonomi pada tahap sara diri semata-mata. PKC kemudian membingkaikan pemiskinan buatan ini sebagai bukti “kemunduran” Uyghur yang memerlukan campur tangan negara yang bersifat paternalistik. [5]

Program Pemindahan Buruh Sebagai Dasar Sesaran Paksaan

Sebelum meneliti butiran pembantaian 5 Julai 2009, satu lagi perkara mesti dipertimbangkan: penganiayaan terhadap penduduk Uyghur di bawah logik keselamatan yang menyelubungi Sukan Olimpik Beijing 2008.

Xi Jinping, yang kini mengetuai negara China, ketika itu merupakan pejabat kanan yang bertanggungjawab bagi persiapan Sukan Olimpik. Acara tersebut bukan sekadar persembahan sukan tetapi juga latihan kebangsaan terbesar bagi sistem “penyelenggaraan kestabilan” moden China.

Langkah keselamatan yang dibangunkan dalam tempoh itu kemudiannya menjadi mekanisme penindasan terhadap penduduk Uyghur. Sistem pengecaman wajah, kamera digital, dan rangkaian pengawasan kawasan kejiranan berasaskan “pengurusan grid” — semuanya ditubuhkan di bawah doktrin “keselamatan sempurna” — memberi PKC keyakinan teknologi untuk mengawal warganegara pada peringkat mikro. Diuji pada tahun 2008, sistem ini menjadi templat langsung untuk kediktatoran digital yang digunakan untuk menindas peristiwa Ürümqi pada tahun 2009 dan kemudiannya mengubah Turkistan Timur menjadi sebuah penjara terbuka yang luas.

Di sinilah aparatus keselamatan yang dibangunkan sekitar Sukan Olimpik bertembung dengan kemiskinan yang dicipta oleh Bingtuan. Di bawah bahasa rasmi “pembasmian kemiskinan”, negara China memindahkan golongan muda Uyghur yang dirampas hak mereka oleh Bingtuan ke zon perindustrian di timur China dan menempatkan mereka di dalam rangkaian keselamatan dan pengawasan yang telah matang semasa Sukan Olimpik. Dipaksa keluar dari rumah mereka dan terkurung di asrama kilang beribu-ribu batu jauhnya, golongan muda ini dilayan bukan sekadar sebagai pekerja tetapi sebagai potensi ancaman keselamatan, dipantau sepanjang masa dan disekat daripada mengamalkan bahasa serta agama mereka.

Kajian dalaman Universiti Nankai menggambarkan program pemindahan buruh itu dengan kejelasan yang luar biasa: ia direka sebagai “kaedah penting untuk mempengaruhi, menyatukan, dan mengasimilasikan minoriti Uyghur” dan berfungsi dengan matlamat sengaja untuk “mengurangkan kepadatan penduduk Uyghur” di wilayah Uyghur. Dalam bahasa akademik PKC sendiri, ini merupakan kejuruteraan demografi yang menyamar sebagai pembasmian kemiskinan. [6]

Menjelang tahun 2009, akibat daripada kejuruteraan asimilasi ini menjadi jelas. Masyarakat Uyghur telah dikurangkan menjadi minoriti demografi di tanah air nenek moyang mereka, dikecualikan daripada ekonomi yang dijana oleh sumber mereka sendiri, dipaksa ke dalam pemindahan buruh, dan dinafikan perwakilan politik yang bermakna di setiap peringkat pentadbiran. Kehidupan mereka semakin diuruskan oleh institusi kolonial selari yang dibiayai dan diarahkan oleh negara.

Melihat kepada latar belakang ini, pembunuhan pekerja Uyghur di Kilang Mainan Xuri di Shaoguan, yang mencetuskan protes Ürümqi, bukanlah satu tragedi yang terasing. Ia adalah akibat yang dapat diramalkan daripada sistem yang memindahkan golongan muda Uyghur, mengasingkan mereka secara etnik, meletakkan mereka di bawah pengawasan berterusan, dan meletakkan mereka sebagai tenaga buruh yang murah dan boleh diganti dalam persekitaran yang bermusuhan.

Dari Shaoguan ke Ürümqi

Pencetus utama bagi peristiwa 5 Julai adalah keganasan massa yang rasis di Shaoguan, Wilayah Guangdong, dan kegagalan PKC untuk menegakkan keadilan selepas itu. Pekerja muda Uyghur telah ditempatkan di Kilang Mainan Xuri di bawah program pemindahan buruh tajaan negara. Mereka dipisahkan daripada keluarga mereka dan dihantar bekerja di bawah keadaan pengawasan korporat di pusat pembuatan etnik Han di China. [8]

Pada 25-26 Jun 2009, keganasan meletus di kilang tersebut selepas satu hantaran palsu dalam talian tanpa nama menuduh pekerja Uyghur menyerang pekerja wanita Han. Pengurusan kilang kemudiannya mengakui bahawa tuduhan itu tidak mempunyai asas bukti. Apa yang berlaku seterusnya ialah satu pogrom. Pekerja Han, yang jauh melebihi jumlah pekerja Uyghur, menyerang asrama Uyghur. Sekurang-kurangnya dua orang Uyghur dipukul sehingga mati, manakala pembela hak asasi manusia Uyghur menyatakan bahawa angka kematian sebenar adalah jauh lebih tinggi. [8]

Maklum balas kerajaan Beijing terhadap pembunuhan itu membentuk apa yang akan berlaku pada 5 Julai. Pihak berkuasa di Shaoguan menahan tiga belas orang, tiga daripadanya adalah orang Uyghur. Dua orang ditahan kerana “menyebarkan khabar angin”. Pelaku etnik Han yang bertanggungjawab atas pembunuhan itu tidak dipertanggungjawabkan secara bermakna. [8]

Mesej kepada masyarakat Uyghur amat jelas: nyawa anda tidak dilindungi oleh undang-undang China.

Protes Aman 5 Julai 2009

Pelajar Uyghur dan aktivis muda yang mendapat tahu tentang ketidakadilan di kilang mainan itu menyeru agar demonstrasi aman diadakan di Ürümqi pada hari Ahad, 5 Julai 2009, sebahagian besarnya melalui rangkaian sosial dalam talian. [9]

Objektif mereka adalah bersifat sivil dan sah di sisi undang-undang: penunjuk perasaan merancang untuk berarak ke Dataran Rakyat, berkumpul di luar bangunan Jawatankuasa Parti Komunis XUAR, dan meminta pertemuan dengan pemimpin wilayah untuk menuntut akauntabiliti bagi pembunuhan Shaoguan serta keadilan yang lebih luas terhadap diskriminasi anti-Uyghur. [9]

Sebagai satu tindakan simbolik yang disengajakan bagi menunjukkan pematuhan kepada rangka kerja perlembagaan China dan bukannya niat pemisahan (separatis), penunjuk perasaan Uyghur turut membawa bendera Republik Rakyat China. [9]

Seorang pelajar universiti berusia 20 tahun menyatakan tuntutan tersebut dengan jelas:

“Kami mahu menunjukkan ketidakpuasan hati kami terhadap reaksi pihak berkuasa terhadap pembunuhan pekerja di Shaoguan. Pembunuh mesti dibawa ke muka pengadilan. Saya fikir kami boleh mempengaruhi pihak berkuasa.”

Seorang lagi pelajar memberi keterangan yang sama:

“Kami menjangkakan ia akan berjalan dengan aman. Kami berkumpul di Dataran Rakyat di luar ibu pejabat Parti Komunis China XUAR, tetapi tiada siapa yang datang untuk mendengar apa yang kami perkatakan.” [8]

Demonstrasi bermula dengan kira-kira 1,000 orang dan meningkat kepada anggaran 10,000 orang semasa perarakan berlangsung. Penunjuk perasaan melaungkan slogan menentang penindasan, menolak intimidasi, enggan berdiam diri, dan menuntut kebebasan. Protes tersebut merupakan demonstrasi hak sivil yang konsisten dengan hak yang secara rasminya dijamin oleh perlembagaan China dan oleh perjanjian hak asasi manusia antarabangsa di mana China menjadi anggotanya.

Walaupun demonstrasi itu bersifat aman, tuntutan sah ini tidak didengari. [7]

Penggunaan Kekerasan yang Membawa Maut Oleh Negara

Pada ketika ini, sekali lagi mesti ditekankan bahawa PKC menggunakan media kawalan negara sebagai senjata disinformasi semasa peristiwa di Ürümqi pada 5 Julai 2009.

Tindak balas polis dan tentera yang tidak sepadan terhadap protes Uyghur berhubung pembunuhan Shaoguan telah disembunyikan daripada pendapat awam antarabangsa. PKC merangka peristiwa itu secara eksklusif sebagai konflik etnik di mana “Uyghur menyerang etnik Han yang tidak bersalah”.

Untuk memperkukuh naratif propaganda ini, XPCC telah dikerahkan ke kawasan awam. Menurut laporan ini, kumpulan orang awam pertama yang berhadapan dengan penunjuk perasaan Uyghur pada 5 Julai — dan sengaja memulakan pertempuran fizikal — termasuk kakitangan XPCC terlatih yang berpakaian awam atas arahan PKC. Ini bertindak sebagai provokasi terancang yang direka untuk memerangkap penunjuk perasaan Uyghur dan mewajarkan tindakan keras ketenteraan yang telah dirancang.

Bingtuan, dengan kapasiti paramiliter dan jangkauan organisasi yang luas, memainkan peranan aktif dalam memperdalam garis kesilapan etnik antara kedua-dua komuniti. Semasa protes dan terutamanya pada hari-hari berikutnya, serangan oleh kumpulan terancang berpakaian awam ke atas kawasan kejiranan Uyghur didakwa dibiarkan oleh pasukan keselamatan negara. Kumpulan-kumpulan ini membantu PKC menyembunyikan keganasan negara dan mempersembahkan peristiwa tersebut sebagai pertempuran “organik” antara orang awam Han yang mempertahankan diri mereka dan orang Uyghur.

Tindak balas kerajaan Beijing terhadap demonstrasi Ürümqi bukanlah rundingan, dialog, atau perdamaian undang-undang. Ia adalah penggunaan kekerasan yang membawa maut terhadap protes sivil. [10]

Polis mula-mula menyerang penunjuk perasaan dengan belantan pegun (stun baton), gas pemedih mata, dan meriam air bertekanan tinggi. [7] Semasa perarakan diteruskan, pasukan keselamatan melepaskan tembakan amaran ke udara dan kemudian menghalakan senjata mereka ke arah orang ramai. Banyak akaun saksi yang dikumpul secara bebas oleh Amnesty International dan Projek Hak Asasi Manusia Uyghur (UHRP) mendokumenkan penggunaan peluru hidup oleh pasukan keselamatan China terhadap penunjuk perasaan. [8]

Seorang saksi melaporkan seorang wanita berusia lingkungan empat puluhan atau lima puluhan yang berjalan ke arah pasukan keselamatan dan ditembak. Seorang lagi menyaksikan seorang lelaki tua ditembak di kaki. Saksi ketiga menggambarkan mayat seorang lelaki Uyghur yang cedera dikeluarkan dari sebuah klinik dan dicampak ke arah seorang wanita “seperti seguni ubi kentang”. [8]

Menjelang lewat petang Ahad, pihak berkuasa China telah mengerahkan lebih 20,000 polis bersenjata, polis khas, anggota bomba, dan unit tentera untuk menindas kekacauan tersebut. Bunyi tembakan berterusan sehingga pagi 6 Julai. [8] [11]

Angka kematian rasmi PKC, yang dimuktamadkan pada 18 Julai 2009, adalah 197 orang mati dan 1,721 orang cedera. Laporan ini, yang dihasilkan oleh sebuah negara yang mengawal tempat kejadian dan semua bukti, tidak menyediakan pengiraan yang boleh dipercayai tentang orang Uyghur yang dibunuh oleh pasukan keselamatan semasa penindasan awal demonstrasi tersebut. [12]

Kongres Uyghur Sedunia (WUC) menganggarkan jumlah keseluruhan kematian adalah kira-kira 600 orang. Amnesty menyatakan bahawa keterangan saksi menyokong pandangan bahawa angka rasmi menunjukkan jumlah yang jauh lebih rendah daripada bilangan sebenar Uyghur yang dibunuh oleh pasukan keselamatan. Sebuah hospital dilaporkan telah menolak mangsa Uyghur yang cedera, manakala mereka yang membawa mangsa diberitahu bahawa kemudahan itu “penuh dan tidak menerima orang Uyghur”. Tentera yang ditempatkan di hospital dilaporkan mengeluarkan lelaki Uyghur yang cedera daripada rawatan dan memasukkan mereka ke dalam kenderaan tentera. [8]

Serantak dengan penggunaan kekerasan yang membawa maut, PKC mengenakan kuarantin maklumat yang komprehensif. Dalam tempoh beberapa jam selepas protes, akses internet telah dipotong di seluruh wilayah Uyghur, satu sekatan yang kekal berkuat kuasa selama sepuluh bulan berturut-turut. Panggilan telefon antarabangsa yang masuk dan keluar telah disekat. Perkhidmatan mesej digantung dalam masa 48 jam. Lebih daripada 50 forum dalam talian dan platform forum Uyghur telah ditutup. Facebook, Twitter, YouTube, dan MSN Messenger telah diharamkan di seluruh wilayah tersebut. [9]

Sekatan maklumat ini merupakan pembinaan aktif monopoli naratif. PKC menggunakan media rasmi dan saluran propaganda negara untuk menyebarkan satu versi peristiwa yang telah ditetapkan. Pembela hak asasi manusia Uyghur di diaspora telah dipersalahkan. Wartawan asing secara rasminya dibenarkan masuk ke Ürümqi dan disediakan pusat akhbar kendalian negara, tetapi mereka dilarang menjalankan temu bual tanpa pengawasan rasmi. Wartawan televisyen yang cuba bekerja secara bebas telah ditahan oleh polis dan diarah menyerahkan rakaman mereka. Seorang wartawan Radio Free Asia telah ditahan selama dua malam; telefon, komputer riba, dan kameranya dirampas, dan dia dibebaskan hanya selepas menandatangani kenyataan kritik diri. Wartawan yang cuba ke Kashgar telah ditahan dan diusir dari wilayah tersebut. [9]

Dalam beberapa hari, jalan-jalan di Ürümqi dipenuhi dengan kain rentang propaganda merah yang mengecam pemisahan (separatisme); slogan yang sama disiarkan daripada pembesar suara yang dipasang pada kenderaan tentera yang meronda di kawasan kejiranan Uyghur. Naratif PKC telah ditulis sebelum darah Uyghur kering di atas jalan raya. [9]

Pakatan Sulit Negara Dalam Keganasan Etnik Han, 6-7 Julai

Aspek peristiwa Julai yang paling komprehensif dipadamkan daripada sejarah rasmi China berlaku pada 6 dan 7 Julai, apabila kumpulan etnik Han yang bersenjata bergerak melalui kawasan kejiranan Uyghur dengan bantuan aktif atau kepasifan sengaja pasukan keselamatan China.

Pada 6 Julai, sejumlah besar orang awam etnik Han yang bersenjata dengan batu, pisau, kayu, dan rod besi melakukan serangan terancang ke atas penduduk Uyghur di Ürümqi. Laporan saksi mendokumenkan kumpulan seramai 300 orang awam Han atau lebih yang menyasarkan orang Uyghur. Seorang ahli perniagaan Uyghur menggambarkan penyerang etnik Han membunuh dua beradik Uyghur dengan pisau berhampiran sebuah restoran Uyghur. Seorang guru Uyghur memberi keterangan bahawa seorang pemandu bas mini telah dibunuh oleh orang awam Han di kawasan berhampiran pasukan keselamatan. Pertubuhan hak asasi manusia juga mengumpul keterangan yang menunjukkan adanya kemudahan aktif dan bukannya sekadar kepasifan semata-mata. [12]

Seorang saksi menyatakan:

“Saya berada di rumah pada 7 Julai dan melihat ke luar tingkap ke jalan di bawah. Saya melihat sebuah kereta polis datang ke jalan kami. Terdapat tiga kotak batang kayu yang diagihkan kepada orang China.”

Seorang lagi memberi keterangan:

“Saya melihat pemukulan itu dengan mata kepala saya sendiri. Orang China menjerit ‘bunuh mereka’ dengan kayu di tangan mereka. Saya melihat polis China memberikan mereka kayu dan kemudian memukul orang Uyghur.” [8]

Operasi Pembersihan dan Penahanan yang Menyalahi Undang-undang

Kempen penahanan besar-besaran yang menyusul selepas 5 Julai beroperasi di luar piawaian undang-undang China dan antarabangsa.

Polis China, polis bersenjata, dan unit tentera menjalankan operasi pencarian berskala besar di kawasan kejiranan Uyghur, terutamanya di Ürümqi, pada 6 dan 7 Julai, dengan serbuan berterusan sehingga pertengahan Ogos. Pasukan keselamatan mengepung kawasan kejiranan Uyghur, memisahkan lelaki daripada wanita semasa pencarian, memaksa orang ramai melutut, dan memukul mereka yang bertanyakan soalan.

Pada 7 Julai, pihak berkuasa mengumumkan bahawa 1,434 orang telah ditahan. [7] Satu sumber yang diberikan taklimat pada mesyuarat PKC kemudian memberitahu Financial Times bahawa lebih 4,000 orang Uyghur telah ditangkap selepas 5 Julai.

Human Rights Watch (HRW) mendokumenkan kehilangan paksaan sekurang-kurangnya 43 lelaki dan budak lelaki Uyghur antara 6 Julai dan awal Ogos 2009, sambil menyatakan bahawa jumlah sebenar “mungkin jauh lebih tinggi”. Mangsa hilang termuda yang didokumenkan adalah berusia 14 tahun.

Menjelang 12 Oktober 2009, pihak berkuasa telah mengeluarkan hukuman dalam gelombang pertama perbicaraan berkaitan protes tersebut: enam lelaki Uyghur dijatuhi hukuman mati kerana membunuh, melakukan pembakaran sengaja, dan merompak. Wartawan Uyghur Gheyret Niyaz kemudiannya dijatuhi hukuman penjara 15 tahun pada Julai 2010 kerana “membahayakan keselamatan negara”. Kesalahan yang didakwa dilakukannya adalah bercakap dengan wartawan asing dan mengkritik secara terbuka cara kerajaan mengendalikan peristiwa 5 Julai. [12]

Sikap Berdiam Diri Warga Antarabangsa

Tindak balas Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) terhadap pembantaian Ürümqi adalah, seperti yang dijangkakan, tidak mencukupi.

Setiausaha Agung PBB ketika itu, Ban Ki-moon menyeru “semua pihak untuk menahan diri” dan menggesa China untuk “menghormati kebebasan rakyat, kebebasan bersuara, berhimpun dan maklumat”. Walau bagaimanapun, bahasa yang simetri ini mencipta gambaran seolah-olah penunjuk perasaan dan negara mewakili pasukan bersenjata yang setanding. [13]

Realitinya, menyeru “semua pihak” untuk menunjukkan penahanan diri telah menyembunyikan fakta bahawa kekerasan yang membawa maut telah digunakan oleh sebuah negara terhadap demonstrasi hak sivil. HRW dan Amnesty menyeru agar satu siasatan bebas yang diketuai PBB dijalankan. [14] Namun, setakat ini, tiada tindakan rasmi PBB yang menyusul. Sebabnya adalah bersifat struktur dan tidak memerlukan spekulasi: China memegang kuasa veto kekal dalam Majlis Keselamatan PBB.

Seperti yang dinyatakan dalam analisis Universiti Old Dominion:

“Dengan vetonya, China boleh menyekat sebarang resolusi yang ditentangnya.” [15]

Sebarang mekanisme Majlis Keselamatan yang mampu memberi mandat siasatan bebas, mengenakan keputusan, atau secara rasmi mencirikan peristiwa di Ürümqi sebagai kekejaman hak asasi manusia, oleh itu telah disekat sejak awal.

Contoh terkemudian ialah penolakan pada tahun 2022 terhadap perbincangan laporan Pesuruhjaya Tinggi PBB mengenai jenayah kemanusiaan di wilayah Uyghur. Sikap berdiam diri banyak negara majoriti Islam terhadap komuniti Islam juga amat ketara; selain daripada kerajaan Turkiye, hanya sedikit pentadbiran yang mengeluarkan kenyataan yang bermakna. Pengaruh ekonomi dan diplomatik China ke atas banyak negara majoriti Islam membantu menjelaskan sikap berdiam diri ini.

Bagaimana 5 Julai Menjadi Alasan Untuk Genosid

Salah satu contoh paling jelas mengenai manipulasi PKC terhadap pendapat awam antarabangsa adalah layanannya terhadap pembantaian 5 Julai 2009.

Kerajaan Beijing mengubah pembantaian Ürümqi daripada isu penganiayaan hak asasi manusia kepada satu lesen politik. Setiap peluasan negara polis yang menyusul di wilayah Uyghur dibentangkan sebagai tindak balas terhadap peristiwa 5 Julai. Setiap kamera keselamatan, pangkalan data DNA, kem tahanan, dan masjid yang dimusnahkan dijustifikasikan dengan merujuk kepada “peristiwa 5 Julai.”

Selepas tahun 2009, PKC memperhebat kempen “Tindakan Keras” (Strike Hard) terhadap penduduk Uyghur, yang telah digunakan secara berselang-seli sejak tahun 1990-an. Masjid-masjid yang ditadbir oleh Uyghur ditutup sementara, sejurus selepas 5 Julai. Sekatan ke atas amalan keagamaan, termasuk menyimpan janggut, memakai tudung, dan berpuasa, terus diperluaskan pada tahun-tahun berikutnya.

Pada Mei 2014, PKC melancarkan secara rasmi apa yang dipanggil “Kempen Tindakan Keras Menentang Keganasan”. Inisiatif ini mengenakan larangan eksplisit terhadap janggut panjang dan tudung kepala. Konsep “transformasi melalui pendidikan” menjadi rangka kerja rasmi untuk penindasan sistematik yang menyasarkan umat Islam Uyghur. [16]

Pada tahun 2016, Chen Quanguo, yang sebelum ini merupakan Setiausaha Parti di Tibet, telah dilantik sebagai Setiausaha Parti bagi wilayah Uyghur. Chen membawa bersamanya model negara polis-keselamatan ekstrem yang telah dibangunkan oleh China di Tibet dan mula menggunakan kaedah yang sama di wilayah Uyghur. [17] Dalam tempoh setahun, Chen menghasilkan semula banyak langkah penindasan di wilayah Uyghur yang telah dilaksanakannya di Tibet selama lima tahun. Antara tahun 2016 dan 2017, beliau menyelia pengambilan lebih 90,000 pegawai polis di wilayah Uyghur dan penubuhan sehingga 7,300 pusat pemeriksaan yang dikawal ketat di seluruh wilayah tersebut. [18] PKC juga membangunkan Platform Operasi Bersama Bersepadu (IJOP), sebuah sistem pengawasan dikuasakan AI yang mengumpul data daripada kamera pengecaman wajah, pangkalan data DNA, penjejakan telefon, pemantauan kewangan, dan rangkaian pemberi maklumat, bagi menghasilkan profil risiko untuk individu di seluruh wilayah. [19]

Bermula pada tahun 2017, PKC memulakan penahanan besar-besaran penduduk Uyghur dan umat Islam Turk yang lain di kemudahan yang dipanggilnya “pusat pendidikan dan latihan vokasional”. Kemudahan ini merangkumi pintu penjara, dinding perimeter, pagar keselamatan, menara pengawal, bilik pengawal, balai polis bersenjata, dan sistem pengawasan. Sistem kem konsentrasi ini beroperasi di luar perlindungan undang-undang biasa. Tahanan ditahan dalam tahanan pentadbiran tanpa perbicaraan, tanpa tuduhan, dan tanpa akses kepada peguam, yang melanggar kewajipan hak asasi manusia antarabangsa. [16] [20]

Keterangan mangsa yang terselamat telah menggambarkan penyeksaan sistematik, indoktrinasi politik paksaan, keganasan seksual terhadap wanita, dan kematian dalam tahanan. Fail Polis Xinjiang mendedahkan arahan yang dikaitkan dengan Chen Quanguo yang mengarahkan agar mana-mana tahanan yang cuba melarikan diri ditembak mati. [21]

Kesimpulannya, Dari Ürümqi ke Genosid

Walaupun banyak persoalan masih tidak dapat diselesaikan tujuh belas tahun kemudian, apabila sejumlah besar penduduk Uyghur yang tidak bersalah terkorban pada 5 Julai 2009, peristiwa ini telah digunakan sejak awal sebagai justifikasi untuk genosid yang diterangkan di atas.

Tindakan PKC yang merangka peristiwa Ürümqi sebagai tindakan terancang oleh kumpulan pemisah yang teratur menyediakan retorik untuk dakwaan bahawa keseluruhan populasi Uyghur mewakili potensi ancaman keselamatan yang memerlukan penahanan pencegahan dan “pendidikan semula”. Oleh itu, pembantaian penduduk Uyghur menjadi alasan untuk pemenjaraan besar-besaran mereka.

Trajektori dari 5 Julai 2009 ke sistem kem kepekatan 2017–2021 bukanlah jalan peningkatan ancaman yang memerlukan peningkatan intervensi. Ia adalah satu trajektori peluasan kuasa negara, peningkatan sewenang-wenangnya (impuniti), dan pelaksanaan dasar secara sistematik yang telah dicirikan secara rasmi sebagai genosid oleh beberapa parlimen kebangsaan, termasuk Kongres Amerika Syarikat, Parlimen Eropah, dan Parlimen Kanada.

Sumber: Islam21c

Nota

Tags: , , , , , , , ,

Navigasi kiriman

Pusat Kajian Uyghur - Hak cipta terpelihara